Raymond

Sport loopt eigenlijk al mijn hele leven als een rode draad door mijn verhaal. Als jongen was het vooral voetbal: trainen bij de club, wedstrijden spelen en daarna buiten op straat gewoon weer verder. Ik wilde simpelweg voetballen.

Later kwamen daar tennis, basketbal, golf en vissen bij. Dat lijken misschien totaal verschillende werelden, maar voor mij zit er steeds hetzelfde in: zodra ik met een sport bezig ben, ben ik ook echt alleen daarmee bezig. Mijn hoofd staat even nergens anders naar. En ja, ik vind het leuk — maar stiekem wil ik ook gewoon winnen.

Ik doe dingen bovendien niet graag half. Als ik ga tennissen, heb ik voor mijn gevoel binnen de kortste keren een halve collectie rackets en schoenen. Ga ik golfen of vissen, dan staat de schuur net zo makkelijk vol. Misschien soms een beetje overdreven, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar: als ik iets doe, ga ik volle bak.

Op dit moment probeer ik vier keer per week krachttraining te doen. Ik zeg daar eerlijk bij dat ik een trainingsmaatje goed kan gebruiken. Als diegene er niet is, rijd ik soms nét iets te makkelijk door naar huis met het idee dat ik morgen wel ga. En morgen kan zomaar overmorgen worden.

Met een afspraak en iemand die zegt: ‘Natuurlijk gaan we vandaag trainen’, sta ik er gewoon. Eenmaal binnen vind ik het ook weer heerlijk. Zelfs na een periode zonder beentraining, wanneer ik precies weet hoeveel spierpijn eraan komt, wil ik terug naar het niveau waarop ik het tempo en het gewicht weer aankan.

Mijn doel is niet om eruit te zien als de grootste jongen in de sportschool. Ik wil een atletischer lichaam, fit blijven en mezelf blijven uitdagen. Zie ik dumbbells van vijftig kilo liggen, dan denkt dat competitieve stemmetje toch: die wil ik ooit een keer wegdrukken. Nu nog even niet — maar een doel mag er zijn.

Ik let op mijn voeding, maar het hoeft geen toneelstuk te worden. Staat er op kantoor een gebakje omdat iemand jarig is, dan sla ik dat echt niet altijd af. Het gaat er voor mij niet om wat je tussen kerst en nieuwjaar eet, maar om wat je de rest van het jaar doet.

Een dag op de bank met een zak chips is heerlijk. Wordt dat je dagelijkse routine, dan is het een ander verhaal. Ik kijk daarom vooral naar het totaal over weken, maanden en jaren. Iets lekkers betekent niet dat alles meteen mislukt is.

Mijn zwakke plek is snoep, vooral zuur snoep. Als ik weet dat het in huis ligt, gaat het meestal ook op. Daarom haal ik het bewust niet altijd. Dat werkt voor mij beter dan iedere avond opnieuw een discussie met mezelf voeren.

Mijn belangrijkste advies is heel eenvoudig: ga het doen. Kijk eerlijk naar wat je eet, beperk wat je tegenwerkt en begin met bewegen. Vind je de sportschool spannend, neem dan een vriend, collega of partner mee.

Denk niet meteen dat je dit de rest van je leven perfect moet volhouden. Spreek eerst één of twee maanden met jezelf af en kijk wat het met je doet. Zoek eventueel een sportschool bij je werk en train voordat je naar huis rijdt. Dan gebruik je je tijd slim en vermijd je misschien ook nog de file.

Wat er in maanden of jaren bij is gekomen, poets je niet in twee weken weg. Het gaat om consistentie. Zodra bewegen onderdeel wordt van je normale bestaan, hoef je niet iedere keer opnieuw op motivatie te wachten.